ارتباط بالینی سختی آئورت در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی و دیابت: پیامدهایی برای مدیریت فشار خون بالا

شواهد نشان می دهد که سختی آئورت ممکن است اول ایجاد شده و به توسعه فشار خون بالا و خطر ابتلا به بیماری قلبی و عروقی (CVR) کمک کند. در بیماران مبتلا به پرفشاری خون تحت درمان، هر دو بیماری دیابت و بیماری کلیوی مرحله نهایی(ESRD)، با افزایش سختی آئورت و CVR بالا ارتباط دارند. بنابراین رابطه پاتوفیزیولوژیکی بین سختی آئورت، فشار خون  (BP) و CVR ممکن است دارای پیامدهای بالینی در مدیریت فشار خون بالا باشد.

 در بیماران مبتلا به دیابت یا بیماری کلیوی مرحله نهایی، سختی آئورت یک عامل پیش بینی کننده ی قابل توجهبرای  CVRاست که مستقل از کنترلفشار خونمی باشد.مشخصه ی سختی تسریع شده ی آئورت در این بیماران، که با ایجاد کلسفیکاسیون عروقی همراه است به عنوان یک فرایند وابسته به زمان در نظر گرفته می شود. سختی آئورت نشانه ای از آسیب ساختاری و عملکردی به شریان است که با pressure pulsatility همراه است.سرعت موج پالس کاروتید- فمورال(cf-PWV)، به عنوان نشانگر سختی آئورت، ممکن است یک اطلاعات فوری برای اثربخشی استراتژی های کاهش خطر فراهم کند.فشار خون سیستولیک، هایپرگلیسمی و تغییرات پیشرونده ی عملکرد کلیه ها به عنوان عوامل تعیین کننده ی تسریع تنگی آئورت در نظر گرفته می شوند.این یافته ها نشان می دهد درمان زودهنگام و شدید اختلالات گلیسمیک و BP می تواند برای محدود نمودن یا حتی معکوس کردن روند سفت شدن آئورت مهم باشد.در بیماران مبتلا به ESRD، پارامترهای بالقوه قابل تغییر مرتبط با بیماری های کلیوی مانند اختلالات فسفوکلسیک و کمبود ویتامین K  بنظر می رسد که با کلسیفیکاسیون آئورت و cf-PWV ارتباط  داشته باشند.

یکیافته ی مهم و جدید در مطالعه ی اخیر این است که افزایش طولی مقدار cf-PWV ممکن است یک جایگزین بالینی مناسب برای وقایع قلبی عروقی باشد. بنابراین سختی آئورت ممکن است به عنوان یک نشانگر متوسط ​​برای بررسی اثربخشی استراتژی های پیشگیرانه در این بیماران با ریسک بالا مورد توجه قرار گیرد.

منبع و سایت خبر:

Journal of Hypertension [02 Jan 2018]

http://europepmc.org/abstract/med/29300243